Miejsce na Twoją reklamę

Szczaw zwyczajny

Szczaw zwyczajny

Szczaw zwyczajny (Rumex acetosa L.)

Gatunek rośliny należący do rodziny rdestowatych. W Polsce pospolity. Roślina wieloletnia, bylina. Rośnie na łąkach, pastwiskach, polanach, przydrożach, polach. Preferuje gleby gliniaste, żyzne, bogate w azot, lekko kwaśne. Najczęściej zachwaszcza koniczyny i lucerny. Osiąga wysokość od 30 do 100 cm. Łodyga jest wzniesiona, naga lub bardzo krótko owłosiona. Liście dolne są na długich ogonkach, jajowatolancetowate, krótko zaostrzone, a górne są lancetowate i siedzące. Kwiaty są małe, jednopłciowe, bladozielone z czerwonawym brzegiem, zebrane w gałęziste, luźne i bezlistne wiechy. Owoc to trójgraniasty, podłużny, gładki, lśniący, ciemnobrunatny, otoczony trzema skrzydełkami, które pełnią funkcję aparatu lotnego, orzeszek. Nasiona są kanciaste i beżowe. Rozsiewane są przez wiatr. Korzenie są wrzecionowate i rozgałęzione. Szczaw zwyczajny kwitnie od V do VI.

Cechy charakterystyczne:

- liście są nieco mięsiste, prawie jak z mączystym nalotem

Ciekawostki:

- roślina trująca - zawiera szkodliwy dla zdrowia szczawian potasu jednowodny, który wiąże się z wapniem, tworząc nierozpuszczalny związek nieprzyswajalny przez organizm. Nie powinny go jeść osoby cierpiące na kamienie nerkowe, reumatyzm lub artretyzm.

- bydło nie zjada go, jest również niepożądany w sianie, gdyż obniża jego wartość i powoduje pleśnienie

- ma właściwości lecznicze – w medycynie ludowej z liści szczawiu robi się herbatkę, która pomaga przy dolegliwościach wątroby i nerek. Naparem płucze się również owrzodzoną jamę ustną, przemywa czyraki i trudno gojące zranienia.

- liście zawierają kwas szczawiowy - są jadalne i używane w kuchni do przyrządzania zup, sosów oraz sałatek

- liściem wywabia się plamy z rdzy, pleśni i atramentu, usuwa zabrudzenia z pościeli, wikliny i srebra

- jest rośliną żywicielską gąsienicy motyla czerwończyk żarek.

Miejsce na reklamę B

Chwasty

Miejsce na reklamę B