Miejsce na Twoją reklamę

Szara pleśń rzepaku

Szara pleśń rzepaku

Choroba ta powodowana jest przez grzyba Botrytis cinerea. Jest bardzo powszechna i występuje na wielu gatunkach roślin jedno i dwuliściennych, jednorocznych i wieloletnich. Szara pleśń na rzepaku spotykana jest w małych rozmiarach, ale czasami może powodować straty w plonie nawet do 30%, zwłaszcza w latach wilgotnych. Grzyb ten może atakować wszystkie organy nadziemne i podziemne roślin w ciągu całego okresu wegetacyjnego. Próg szkodliwości choroby na rzepaku wynosi jesienią od 20 do 30% porażonych roślin, natomiast wiosną od 10 do 15%.

Objawy:

Choroba ta jest groźna w przypadku zakażenia siewek, młodych roślin, i pędu głównego, co prowadzi zwykle do całkowitego zniszczenia rośliny. Początkowo porażone organy brunatnieją i gniją. Na zaatakowanych tkankach pojawia się szary, pylisty, obfity nalot (wysokości od 1 do 2 mm), który zawiera grzybnię i liczne zarodniki konidialne grzyba. Zainfekowane części rośliny zamierają, a w przypadku zaatakowania młodych roślin rzepaku może dojść do całkowitego ich obumarcia. Groźne jest także gnicie łodyg, które powoduje także przedwczesne zamieranie całych roślin. Najczęściej jest to choroba roślin osłabionych przez różne czynniki, np. suszę, przymrozki lub szkodniki.  

Źródłem infekcji są porażone resztki pożniwne roślin, na których Botrytis cinerea zimuje w postaci grzybni lub sklerocjów. Następnie ze sklerocjów sporadycznie wyrastają apotencja, w których powstają worki zawierające askospory. Wiosną na porażonych resztkach masowo pojawia się szary nalot, który składa się z  trzonków z zarodnikami konidialnymi, dokonującymi infekcji kwiatów i innych organów roślin. Zarodniki konidialne kiełkują wyłącznie w kropli wody i wyrastające z nich strzępki grzybniowe przedostają się następnie do tkanek roślin poprzez kutikulę lub przez rany rośliny. Optymalna dla infekcji jest temperatura około 22 °C i wysoka wilgotność powietrza. Okres inkubacji uzależniony jest od warunków atmosferycznych i  trwa od kilku do kilkunastu dni. Rozwojowi choroby sprzyjają okresy zimnej i mokrej pogody oraz zranienia roślin powstałe wskutek mrozów lub innych czynników raniących (np. szkodniki). Najgroźniejsze dla rzepaku jest zakażenie kwiatów. Grzyb infekuje płatki, słupek i pręciki co powoduje zamieranie kwiatów. Natomiast gdy zostaną zainfekowane tylko działki kielicha, owoc normalnie się rozwija i zostaje zainfekowany dopiero w fazie dojrzewania. Porażenie zielonych części rośliny w nie uszkodzonych miejscach następuje po saprotroficznym rozwoju grzyba np. na płatkach kwiatowych, które spadły na liście.

Zapobieganie:

Ochrona polega na:

- dokładnym zaorywaniu resztek pożniwnych

- starannej uprawie przedsiewnej

- stwarzaniu optymalnych warunków rosnącym roślinom

- ograniczeniu zranień w czasie różnych zabiegów

- uprawie odmian odpornych na porażenie przez patogena

- zwalczaniu szkodników wywołujących zranienia

- zwalczaniu innych chorób

- przestrzeganiu zasad prawidłowej agrotechniki

- opryskiwaniu roślin zalecanymi fungicydami w fazie kwitnienia.

Miejsce na reklamę B

Miejsce na reklamę B