Miejsce na Twoją reklamę

Podagrycznik pospolity

Podagrycznik pospolity

Podagrycznik pospolity (Aegopodium podagraria L.)

Gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych. W Polsce pospolity. Bylina. Rośnie na wilgotnych i świeżych zaroślach, przydroża, nad brzegami wód, w lasach liściastych, ogrodach, często przy płotach. Preferuje gleby wilgotne, lekkie i miejsca zacienione. Najczęściej zachwaszcza uprawy roślin wieloletnich (głównie truskawki i krzewy owocowe), cieniste parki, ogrody i klomby. Jest trudnym do usunięcia chwastem, ponieważ rozplenia się szybko za pomocą kłączy i rozłogów. Plewienie jest mało skuteczne, gdyż kłącza są łamliwe i łatwo odrastają z nich nowe rośliny. Odznacza się przy tym ogromną siłą konkurencyjną w stosunku do innych gatunków, dzięki czemu szybko opanowuje teren. Często tworzy całe łany. Osiąga wysokość od 60 do 100 cm. Łodyga jest wzniesiona, górą rozgałęziająca się, naga lub krótko owłosiona, w środku pusta (dęta) i bruzdowana. Pod ziemią jest czołgające się, silne kłącze o zgrubiałych węzłach, wytwarzające liczne rozłogi. Wszystkie liście są złożone. Liście odziomkowe i dolne łodygowe są długoogonkowe, podwójnie trójlistkowe; środkowy listek jest największy. Poszczególne listki są niesymetrycznie jajowate, zaostrzone, pojedynczo lub podwójnie piłkowane, ogonkowe. Dolne liście są pochwiasto osadzone na łodydze. Liście górne są pojedynczo trójdzielne, o listkach podłużnych. Kwiaty są drobne i tworzą duże, baldachy złożone, 12-30 szypułkowe, bez pokryw i pokrywek. W poszczególnych baldaszkach jest 12-20 pojedynczych kwiatów na równej długości szorstkich szypułkach. Płatki korony są białe lub jasnoróżowe, o wierzchołkach ostro zakończonych. Owoc to rozłupnia rozpadająca się łatwo na dwie, jajowate rozłupki. Nasiona są brunatne z dwoma jaśniejszymi żebrami. System korzeniowy składa się z czołgających się kłączy i jasnych, podziemnych rozłogów. Znajdują się one płytko pod powierzchnią gleby. Podagrycznik pospolity jest owadopylny; kwitnie od VI do VIII (IX).

Cechy charakterystyczne:

- na przekroju poprzecznym ogonki liściowe mają proste lub słabo na zewnątrz wysklepione brzegi, zawsze są gładkie

- na baldachach zazwyczaj jest bardzo dużo owadów, głównie chrząszczy

 - ma podobne owoce do kminku

Ciekawostki:

- inne nazwy: barszlica, ger, giersz, kozia stopa, srocyna, śnitka, krzemionka

- zawiera: białka, tłuszcze, flawonoidy, karoteny, kwasy organiczne, sole mineralne, terpeny, olejki eteryczne, prowitaminę A, witaminę C

- jest gatunkiem wskaźnikowym gleb bogatych w próchnicę i azot

- ma właściwości lecznicze – w medycynie ludowej stosowany przeciw goćcowi. Roślina posiada działanie słabe uspokajające, moczopędne, przeciwzapalne. Herbata z suszonych liści to lek zalecany w kuracji podagry, żylaków odbytu, stanów zapalnych nerek i pęcherza, pomocniczo w kamicy nerkowej oraz na poprawę przemiany materii. Świeże liście przykładane na rany powodują szybsze ich gojenie się. Sokiem wyciśniętym z nich można nacierać miejsca ukąszeń przez owady.

- roślina jadalna - z młodych liści można na wiosnę sporządzać sałatkę o aromatycznym, gorzkim smaku, ale zawierającą cenne witaminy. Przyrządza się podobnie, jak szpinak. Można również siekać, wrzucać do zupy i robić barszcz, a z rozwiniętych dorodnych roślin najlepiej do wykorzystania nadaje się ogonek liściowy.

- ze świeżego ziela można sporządzać oczyszczające maseczki kosmetyczne, działają one rozgrzewająco i poprawiają oddychanie skóry

- pasza z tej rośliny jest nieszkodliwa dla zwierząt, jednak mało pożywna i wodnista; bydło zjada ją niechętnie

- roślina ozdobna - gatunek czasami uprawiany, głównie jako roślina okrywowa. Używa się do tego celu przeważnie odmian ogrodowych o ozdobnych, plamistych liściach. Dzięki bardzo ekspansywnemu wzrostowi szybko pokrywa teren, utrudniając rozwój chwastów.

- wysuszone kwiatostany stosowano do farbowania tkanin na kolor cytrynowy.

Miejsce na reklamę B

Chwasty

Miejsce na reklamę B