Miejsce na Twoją reklamę

Parch zwykły ziemniaka

Parch zwykły ziemniaka

Parch zwykły ziemniaka występuje we wszystkich rejonach uprawy ziemniaka - w różnym nasileniu. Choroba rozwija się wyłącznie na rosnących bulwach ziemniaka. Głównym czynnikiem wpływającym na liczbę i stopień porażania bulw są warunki glebowe. Odczyn alkaliczny albo zbliżony do obojętnego oraz niedobór wody i manganu w glebie sprzyjają bardzo silnemu porażeniu bulw. Parch zwykły ziemniaka wywołany jest przez promieniowiec (bakteria) Streptomyces scabies (bardzo rzadko przez Streptomyces fimbriatus, Streptomyces spiralis, Streptomyces clavifer oraz Streptomyces carnosus). Choroba jest stosunkowo mało groźną, ponieważ  powoduje głównie obniżenie jakości bulw ziemniaka, w nieznaczny sposób zmniejsza ich przydatność do przechowywania, ale nie wpływa na wielkość plonu. Chore bulwy mogą zostać wykorzystane na paszę, ale dopiero po uprzednim uparowaniu.

Objawy:

Objawy występują wyłącznie na bulwach. Porażeniu ulega tylko skórka bulwy, na której w okresie wegetacji powstają owalne (średnica około 1 cm lub więcej) lub nieregularne, chropowate plamy. Plamy mogą nawet pokrywać całą powierzchnię bulwy. Miejsce porażone jest wypukłe, wklęsłe lub tak samo rozwinięte jak część zdrowa. Pod wykruszającą się, zniszczoną okrywającą tkanką tworzy się warstwa korka, która oddziela część zdrową od porażonej.

Źródłem infekcji jest zakażona gleba lub porażone sadzeniaki. Bakterie wywołujące parch zwykły ziemniaka zaliczane są do działu Actinobacteria, które występują w różnych glebach. Streptomyces scabies wytwarza krótkie sporofory, spiralne lub pofalowane, pojedyncze lub w nieregularnych okółkach na długich, płożących się strzępkach powietrznych. Zarodniki są polimorficzne, zwykle cylindryczne, gładkie; rozprzestrzeniają się przez wiatr, wodę, jak również z porażonymi bulwami, a nawet z obornikiem (w przypadku, gdy zwierzęta były karmione surowymi, porażonymi bulwami). Bardzo młode bulwy zakażane są w miejscach okrytych epidermą, natomiast starsze bulwy wyłącznie w miejscach występowania zranień lub przetchlinek. Pod koniec okresu wegetacji oraz po zbiorze rozwój choroby nie następuje.

Zapobieganie:

Ochrona polega na:

- sadzeniu zdrowych, nieporażonych lub najwyżej słabo porażonych sadzeniaków

- stwarzaniu warunków, które nie sprzyjają rozwojowi choroby

- unikaniu upraw na glebach alkalicznych

- stosowaniu nawozów zielonych i nawozów  mineralnych fizjologicznie kwaśnych

- nawadnianiu plantacji w okresie zawiązywania i wzrostu bulw (jeżeli zajdzie taka potrzeba)

- uprawianiu odmian mniej podatnych na porażenie (odmiany o grubej skórce bulw zazwyczaj są odporniejsze od odmian o cienkiej skórce bulw).

Miejsce na reklamę B

Miejsce na reklamę B