Miejsce na Twoją reklamę

Parch srebrzysty ziemniaka

Parch srebrzysty ziemniaka

Parch srebrzysty ziemniaka występuje w większości rejonów uprawy ziemniaka. Choroba wywoływana jest przez grzyba z rodzaju Helminthosporium solani (synonim: Spondylocladium atrovirens). Bulwy silnie porażone w czasie przechowywania tracą dużo wody i wysychają. W efekcie nie nadają się do sadzenia, ponieważ nie kiełkują lub wyrastają z nich tylko nieliczne łodygi. Sadzenie silnie porażonych bulw przyczynia się do ograniczenia wschodów.

Objawy:

Podczas przechowywania na powierzchni bulw pojawiają się jasnobrunatne, okrągłe lub owalne plamy, które stopniowo ulegają powiększeniu. Plamy stają się srebrzyste. Jest to efektem rozwarstwiania komórek tkanki okrywającej powodujących powstawanie szczelin wypełniających się powietrzem. Przy wysokiej wilgotności na porażonych fragmentach bulw powstaje brunatnoczarny nalot trzonków i zarodników konidialnych.

Źródłem infekcji są porażone sadzeniaki oraz gleba (w mniejszym stopniu). Porażenie bulw ma miejsce w okresie wegetacji i w czasie przechowywania w wilgotności powyżej 90% oraz temperaturze wyższej od 3°C. Helminthosporium  solani należy do grzybów mitosporowych. Zarodniki konidialne są stożkowatego kształtu, podzielone kilkoma przegrodami poprzecznymi. Powstają one okółkowo na nierozgałęzionych, wielokomórkowych trzonkach. Grzybnia patogenu ulega rozrostowi między komórkami oraz w komórkach tkanki okrywającej bulw. Patogen rozprzestrzenia się na małe odległości przez zarodniki konidialne.

Zapobieganie:

Ochrona polega na:

- sadzeniu zdrowych, nieporażonych bulw

- unikaniu zbiorów podczas mokrych dni

- unikaniu zbyt częstej uprawy ziemniaków na tym samych polu (nie częściej niż co 4 lata)

- właściwym zmianowaniu

- chemicznym zaprawianiu bulw jesienią lub przed sadzeniem

- przechowywaniu sadzeniaków w suchych i chłodnych warunkach (od 3 do 5°C)

- przechowywaniu bulw w wilgotności mniejszej niż 90%.

Miejsce na reklamę B

Miejsce na reklamę B