Miejsce na Twoją reklamę

Ogórecznik lekarski

Ogórecznik lekarski

Ogórecznik lekarski (Borago officinalis L.)

Gatunek rośliny należący do rodziny ogórecznikowatych (szorstkolistnych). W Polsce pospolity. Roślina jednoroczna, jara, czasami zimująca. Preferuje gleby urodzajne i wilgotne. Chwast ruderalny. Zachwaszcza głównie ogrody przydomowe. Osiąga wysokość od 30 do 60 cm. Cała jest odstająco i szorstko owłosiona. Łodyga jest wzniesiona, wyprostowana, w górze rozgałęziona i szorstko owłosiona. Liście dolne są duże, eliptycznojajowate i długoogonkowe. Liście górne są małe, siedzące, krótkoogonkowe, podługowate, obejmujące na wpół łodygę, skrętoległe, brzegiem drobnoząbkowane, pomarszczone. Kwiaty są duże, zwisające, wyrastają na szczycie łodygi w formie luźnej, ulistnionej skrętki. Korona jest płaska, zrosłopłatkowa, o bardzo krótkiej rurce, zbudowana z 5 dużych, zaostrzonych płatków o barwie niebieskiej, rzadziej białej i 5 nagich osklepek. Owoc to 4-krotna, żeberkowana rozłupnia. Rozłupki są jajowate, jasnobrunatne, zaopatrzone w elajosomy. Korzenie są wątłe, rozgałęzione, o smaku i zapachu kiszonych ogórków. Ogórecznik lekarski jest  owadopylny;  kwitnie od VI do VIII.

Cechy charakterystyczne:

- wydziela przyjemny, odświeżający zapach ogórków

- cały jest szorstko owłosiony

- liście i korzenie mają smak kwaskowaty

Ciekawostki:

- inne nazwy: borak, ogórkowe ziele

- zawiera: flawonoidy, alkaloidy, alantoinę, cholinę, garbniki, saponiny, sole mineralne (m. in. rozpuszczalną, dobrze przyswajalną dla organizmu krzemionkę oraz azotan potasu), witaminę C, magnez, potas, alantoinę, śluzy, kwas jabłkowy, kwas cytrynowy, związki cyjanogenne, żywice

- ma właściwości lecznicze – ma łagodne działanie moczopędne, przeciwzapalne, osłaniające, orzeźwiające, przeciwreumatyczne, uspokajające, bakteriobójcze i poprawiające przemianę materii. Używany jest wewnętrznie do leczenia zapaleń i uszkodzeń błon śluzowych jamy ustnej, układu oddechowego, przełyku, żołądka, jelit, a także w przewlekłym zapaleniu nerek, chorobie reumatycznej i jako środek łagodnie uspokajający. Zewnętrznie używa się jako odwar przy oparzeniach skóry, czyrakach, odmrożeniach, wybroczynach, trądziku młodzieńczym, świądzie skóry i trudno gojących się ranach. Najczęściej używa się go w postaci naparu. Olej z nasion zalecany jest przy leczeniu nerwic, depresji, schizofrenii, a także przy wzmożonym wysiłku umysłowym i fizycznym, w czasie menopauzy. Działa korzystnie na ośrodki mózgowe, poprawia krążenie i pracę gruczołów dokrewnych.
- roślina jadalna - młode, jeszcze nieowłosione, drobno posiekane liście używane są jako przyprawa do sałatek, sosów, zup. Smakiem i zapachem przypominają ogórki. Używa się ich też do przyprawiania mięsa (głównie baraniny) i twarogu. Używa się go także do aromatyzowania niektórych likierów, napojów, octu, win. Z liści parzona jest herbata oraz wyrabiany syrop.

- roślina kosmetyczna - może być stosowany w kosmetyce w sposób podobny jak ogórek. Olej z ogórecznika lekarskiego o żółtawej barwie stosowany jest do pielęgnacji skóry bardzo suchej, łuszczącej się i wrażliwej. Dobrze oczyszcza skórę usuwając zanieczyszczenia z porów i zamykając je. Zawiera składniki spotykane dotychczas tylko w mleku matki. Wykorzystywany jest do maseczek, kremów, płynów do kąpieli.

- roślina miododajna - jeden kwiat ogórecznika zawiera aż do 12 mg nektaru, a w nim 44-77% cukru

- roślina ozdobna – często sadzona na grobach

- palone rośliny, wydzielają azotan potasu, który iskrzy się – prawie jak sztuczne ognie

- może być uprawiany. 

Miejsce na reklamę B

Chwasty

Miejsce na reklamę B