Miejsce na Twoją reklamę

Nawłoć pospolita

Nawłoć pospolita

Nawłoć pospolita (Solidago virga-aurea L.)

Gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. W Polsce pospolity. Bylina. Rośnie na polanach, w zaroślach i widnych lasach, na miedzach, suchych łąkach i wrzosowiskach. Lubi stanowiska jasne i słoneczne. Preferuje gleby luźne, wapienne. Chwast segetalny. Osiąga wysokość od 10 do 100 cm. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, pojedyncza, naga lub rzadko owłosiona, często czerwono nabiegła, wewnątrz pusta, cała ulistniona. Liście dolne odziomkowe są jajowate lub eliptyczne, tępe, z brzegami grubo piłkowanymi. Liście na środku łodygi są jajowate lub lancetowate, zwężające się przy łodydze w oskrzydlony, krótki ogonek. Liście górne są  lancetowate, ostre i siedzące. Wszystkie liście są z rzadka owłosione, zmniejszające się ku wierzchołkowi łodygi. Kwiaty są drobne, żółte, zebrane w koszyczki (od 5 do 14 kwiatków w jednym koszyczku), a te w wiechowate grona na szczycie łodygi. Listki okrywy kwiatostanu są szeroko obrzeżone i niejednakowe. Kwiaty brzeżne są nibyjęzyczkowate, słupkowe, znacznie dłuższe od listków okrywy koszyczka. Kwiaty środkowe są rurkowe. Okrywa koszyczka jest dachówkowata. Owoc to słabo żebrowana, walcowata, omszona niełupka z puchem kielichowym. Nasiona rozsiewane są przez wiatr. Korzenie to walcowate kłącza. Z rozgałęzionego kłącza wyrasta w pierwszym roku wegetacji tylko różyczka liści. Nawłoć pospolita jest zapylana przez pszczoły, trzmiele i motyle; kwitnie od VII do IX.

Cechy charakterystyczne:

- ma największe kwiaty spośród nawłoci

Ciekawostki:

- inne nazwy: polska mimoza, złota dziewica, złota rózga, złotnik, włoć, prosia nawłoć, głowienki czerwone, urasz

- zawiera: garbniki, kwasy organiczne, saponiny, saponiny, śluzy, żywice, olejki eteryczne oraz flawonoidy (najważniejsze to rutyna i kwercetyna)

- ma właściwości lecznicze – w medycynie ludowej ma zastosowanie jako środek moczopędny, ściągający, przeciwzapalny. Wewnętrznie jest stosowana przy stanach zapalnych dróg moczowych, kamicy nerkowej, skazie moczanowej, pomocniczo w chorobach reumatycznych, nadciśnieniu. Zewnętrznie przy trudno gojących się ranach i owrzodzeniach skóry, stanach zapalnych jamy ustnej i gardła.

- roślina trująca - szkodliwa dla bydła domowego – może powodować zatrucia, objawiające się gorączką, obrzękami i nadmiernym wydalaniem moczu

- roślina miododajna

- z liści dawniej robiono herbatę

- wykorzystywana jako roślina ozdobna na rabatach i w parkach.

Miejsce na reklamę B

Chwasty

Miejsce na reklamę B