Miejsce na Twoją reklamę

Mokra zgnilizna bulw ziemniaka

Mokra zgnilizna bulw ziemniaka

Mokra zgnilizna bulw ziemniaka występuje bardzo często w rejonach występowania czarnej nóżki ziemniaka, mimo że główną przyczyną czarnej nóżki jest tylko jeden z wielu gatunków bakterii, które mogą prowadzić do rozwoju mokrej zgnilizny. Mokra zgnilizna bulw ziemniaka powodowana jest przez bakterie: Erwinia carotovora subsp. carotovora, Erwinia carotovora subsp. atroseptica oraz inne gatunki z rodzajów: Erwinia, Pseudomonas, Bacillus i Clostridium. Choroba ta prowadzi do powstawania ubytków bulw w okresie wegetacji (u roślin z objawami czarnej nóżki) oraz przede wszystkim w okresie przechowywania. Ilość mokro gnijących bulw w okresie przechowywania waha się od jednego do kilkunastu, a nawet sporadycznie do kilkudziesięciu procent. Należy zwrócić uwagę, iż istnieje ścisły związek  między czarną nóżką ziemniaka, a mokrą zgnilizną bulw ziemniaka. Im więcej w okresie wegetacji jest czarnej nóżki, tym więcej występuje bulw z objawami mokrej zgnilizny w okresie przechowywania. W przypadku stosowania zdrowych sadzeniaków występuje nie więcej niż od 1 do 5% chorych roślin, a przy składowaniu zdrowych bulw na przechowywanie i zapewnieniu dobrych warunków mokra zgnilizna występuje na kilku procentach bulw. W sytuacji stosowania porażonych sadzeniaków liczba chorych roślin na plantacji może wynosić 50%, a mokro gnijących bulw podczas przechowywania nawet do 100%. Masowe występowanie mokrej zgnilizny bulw ziemniaka jest powodem tzw. zapadania się kopców.

Objawy:

Objawy pojawiają się podczas przechowywania oraz w okresie wegetacji. Wszystkie tkanki bulwy za wyjątkiem skórki zamieniają się w masę półpłynną. Bulwa po przekrojeniu staje się różowoczerwona, brunatnieje i czernieje. Gniciu towarzyszy charakterystyczny, nieprzyjemny zapach.

Źródłem infekcji najczęściej są sadzeniaki, które w poprzednim okresie wegetacji roślin zostały zakażone w czasie zbioru, transportu, przechowywania, sortowania lub sadzenia. Bakteria Erwinia carotovora subsp. atroseptica jest względnym beztlenowcem dlatego gniciu bulw zakażonych przez te bakterie w okolicach przetchlinek i w miejscach zranień sprzyja występujący niedobór tlenu i nadmiar dwutlenku węgla.

Zapobieganie:

Ochrona polega na:

- stosowaniu zdrowych, nieporażonych sadzeniaków

- uprawianiu odmian ziemniaka o małej podatności na mokrą zgniliznę ziemniaka i czarną nóżkę ziemniaka – odmiany o dużej zawartości skrobi zazwyczaj są bardziej podatne na bakterie z rodzaju Erwinia

- unikaniu sadzenia bulw pochodzących z kopca lub przechowalni, w której wiosną znajdowało się więcej niż 10% mokro gnijących bulw

- ograniczaniu ranienia bulw podczas zbioru, transportu i sortowania poprzez używanie sprawnych i dobrze wyregulowanych maszyn

- ochronie plantacji przed innymi zarazami, które występując na bulwach stwarzają warunki do wnikania bakterii

- wykonywaniu zbioru ziemniaków w temperaturze powyżej 10°C – ogranicza to możliwość ranienia bulw ze względu na większą elastyczność ich tkanek porównując z bulwami zbieranymi w temperaturze poniżej 10°C

- stwarzaniu korzystnych warunków dla bulw podczas przechowywania – początkowo w temperaturze od 15 do 20°C (sprzyja ona gojeniu się ran), następnie sukcesywnie obniżanych do optymalnego poziomu, czyli od 2 do 6°C

- odpowiedniej wentylacji przez cały okres przechowywania bulw – dopływ tlenu, odprowadzenie dwutlenku węgla i pary wodnej

- dezynfekowaniu przechowalni po zakończeniu sezonu przechowalniczego

- zakładaniu kopców w kolejnych latach w innych miejscach

- niszczeniu odrzuconych w czasie sortowania gnijących bulw (np. głębokie zakopanie).

Miejsce na reklamę B

Miejsce na reklamę B