Miejsce na Twoją reklamę

Miłek szkarłatny

Miłek szkarłatny

Miłek szkarłatny (Adonis flammea Jacq.)

Gatunek rośliny należący do rodziny jaskrowatych. W Polsce występuje w środkowej, południowej i zachodniej części niżu. Roślina jednoroczna, jara. Rośnie głównie na polach uprawnych jako chwast segetalny. Preferuje gleby wapienne, bogate w węglan wapnia. Najczęściej zachwaszcza zboża i rośliny okopowe. Osiąga wysokość od 20 do 45 cm. Łodyga jest zwykle pojedyncza, wzniesiona, delikatnie rozgałęziajaca się na szczycie. Liście są pierzastowielodzielne, składające się z wąskich odcinków. Kwiaty są jaskrawo lub krwistoczerwone , składają się z 8-12 wydłużonych, niezrośniętych płatków. Kielich jest przylegający do korony. Działki kielicha są owłosione, przylegają do rozpostartych płatków, a ich długość dochodzi do połowy długości płatków korony. Koniec słupków jest czarny. Owoc to jednonasienna, naga niełupka z czarnym dzióbkiem. Korzenie są palowe i wyprostowane. Miłek szkarłatny jest samopylny lub zapylany przez błonkówki; kwitnie od (V) VI do VII (VIII).

Cechy charakterystyczne:

- bardzo podobny do miłka letniego, który nie ma czarnych słupków i ma nagie działki kielicha

- podobny do miłka jesiennego, który ma skulone płatki

- podobny do miłka wiosennego, który ma bardzo silnie rowinięty system korzeniowy i żółte, wielopłatkowe kwiaty

Ciekawostki:

- zawiera trujące: glikozydy kardenolidowe i saponiny trójterpenowe

- ma właściwości lecznicze – w medycynie ludowej stosowany jako lek nasercowy

- uważany za roślinę wskaźnikową gleb wapiennych.

Miejsce na reklamę B

Chwasty

Miejsce na reklamę B