Miejsce na Twoją reklamę

Mięta polna

Mięta polna

Mięta polna (Mentha arvensis L.)

Gatunek rośliny należący do rodziny jasnotowatych. W Polsce jest pospolity. Bylina wieloletnia, gatunek zbiorowy, bardzo zmienny. Rośnie na podmokłych łąkach i na polach. Preferuje gleby wilgotne, zakwaszone, lekkie, gliniaste, torfowe, rędzinowe. Jest rośliną wskaźnikową nadmiernej wilgotności. Najczęściej zachwaszcza zboża, uprawy okopowe (głównie buraki) i uprawy warzywne. Osiąga wysokość od 5 do 50 cm. Posiada pełzające kłącze i podziemne rozłogi. Łodyga jest owłosiona, rzadko pojedyncza, częściej rozgałęziona, silnie owłosiona, 4-kanciasta. Na wierzchołkach łodyg występują liście bez okółków kwiatowych. Liście są nakrzyżległe, jajowate do podługowatych, ogonkowe z 2 do 6 parami nerwów bocznych, z brzegami karbowanymi, piłkowatymi lub ząbkowanymi. Kwiaty osadzone na owłosionych szypułkach zebrane są w kłosy lub główki w nibyokółkach w kątach niepozornych podsadek znacznie różniących się od pozostałych liści. Kwiaty są grzbieciste, fioletowe, liliowe lub różowe. Owoc to jajowata rozłupka. Nasiona są trójkątne w przekroju, z okrągłymi krawędziami, brunatnożółte, srebrno połyskujące, rozprzestrzeniane za pomocą wody. Korzenie są rozłogowe. Mięta polna jest owadopylna (głównie muchówki), kwitnie od VII do X.

Cechy charakterystyczne:

- często mylona z innymi gatunkami mięty

- typowy zapach miętowy

- na szczycie rośliny brak okółków kwiatowych, a gdy są to z kwiatami płonnymi

- łatwo pomylić z marzymiętą grzebieniastą pod względem pokroju i ostrego zapachu

 Ciekawostki:

- inne nazwy: biała lebioda, kocimiętka

- zawiera olejki lotne

- ma właściwości lecznicze – w medycynie ludowej stosowana w zaburzeniach trawienia; ma właściwości  moczopędne, żółciopędne, rozkurczowe i ściągające

- po dodaniu do mleka przedłuża jego świeżość (zatrzymuje kwaśnienie).

Miejsce na reklamę B

Chwasty

Miejsce na reklamę B