Miejsce na Twoją reklamę

Czopowatość bulw ziemniaka i pstra plamistość pędów ziemniaka

Czopowatość bulw ziemniaka i pstra plamistość pędów ziemniaka

Czopowatość bulw ziemniaka i pstra plamistość pędów ziemniaka wywołana jest przez Wirus nekrotycznej kędzierzawki tytoniu (Tobacco rattle virus, TRV). Choroba ta występuje lokalnie na plantacjach ziemniaka, na które wirus został zawleczony z sadzeniakami oraz na plantacjach ziemniaka, na których występują nicienie z rodzaju Trichodorus – które są jego wektorami. Czopowatość bulw ziemniaka i pstra plamistość pędów ziemniaka powoduje obniżenie ilości i jakości plonu. Porażenie roślin powoduje obniżenie wartości nasiennej i jadalnej bulw. Dużą odpornością na TRV charakteryzują się odmiany ziemniaka: Bryza, Heban, Bintje. TRV oprócz ziemniaka poraża także wiele gatunków chwastów (niezapominajka polna, tasznik pospolity); ponad 400 gatunków roślin jedno i dwuliściennych.

Objawy:

Nazwa choroby pochodzi od objawów pojawiających się na bulwach. Na ich powierzchni powstają brunatne, nekrotyczne pierścienie o średnicy około 2 cm. Na przekroju porażonych bulw powstają brunatne półpierścienie, które zazwyczaj są przedłużeniem zmian widocznych na powierzchni. Obumarłe tkanki bulw ziemniaka, w postaci półpierścieni i pierścieni odcinają od pozostałej części bulw fragmenty przypominające czopki. W przypadku czopowatości wtórnej zbrunatnienia występują częściej wyłącznie wewnątrz bulw. Blaszki liści chorych roślin pokryte są żółtymi, mozaikowatymi plamami, natomiast ogonki liściowe i łodygi – plamami nekrotycznymi. Należy zwrócić uwagę na pewną zależność. W przypadku występowania wyraźnych objawów na częściach nadziemnych roślin, objawy na bulwach są często mniej wyraźne lub wcale nie występują. Z bulw z licznymi i silnymi nekrozami zazwyczaj wyrastają pędy z mało wyraźnymi objawami chorobowymi.

Źródła infekcji:

Głównym źródłem wirusów ziemniaka są zakażone sadzeniaki. TRV należy do rodzaju Tobravirus. Jego cząstki mają kształt pałeczek. Infekcyjne są wyłącznie dłuższe pałeczki; krótsze zawierają informację genetyczną dotyczącą syntezy otoczki białkowej. Wirus TRV przenoszony jest przez nicienie z rodzaju Trichodorus, kaniankę oraz w małym stopniu przez bulwy ziemniaka. Główne rozprzestrzenianie wirusa następuje przez zakażone nicienie (wektory), które znajdują się w ziemi – na powierzchni sadzeniaków.   

Zapobieganie:

Ochrona polega na:

- używaniu do sadzenia zdrowych, wolnych od wirusa sadzeniaków

- sadzeniu odmian odpornych na wirusa

- wykonywaniu zabiegów ograniczających rozprzestrzenianie wirusa

- przestrzeganiu zaleceń mających na celu ograniczanie rozprzestrzeniania wirusa

- wykorzystywaniu rejonów zamkniętych, oddzielonych lasami, łąkami albo jeziorami od innych terenów i zaprawianiu sadzeniaków przeciw rizoktoniozie

- podkiełkowywaniu sadzeniaków przed sadzeniem

- wczesnym wysadzaniu podkiełkowanych lub pobudzonych sadzeniaków, tak aby w momencie pojawienia się na plantacji mszyc rośliny były już zaawansowane w rozwoju. Rośliny starsze są mniej podatne na zakażenie.

- chemicznym zwalczaniu mszyc jako wektorów wirusów przy użyciu insektycydów

- na plantacjach przeznaczonych na sadzeniaki stosowaniu selekcji negatywnej czyli usuwaniu poza plantację i niszczeniu całych, chorych roślin wraz z bulwami matecznymi i potomnymi przed pojawieniem się mszyc-wektorów wirusów. W okresie wegetacji należy przeprowadzić co najmniej 3 selekcje negatywne.

- unikaniu sąsiedztwa z plantacjami ziemniaka o niższym stopniu kwalifikacyjnym

- wczesnym, chemicznym niszczeniu naci w czasie letniej migracji mszyc – celem jest niedopuszczenie do zakażenia bulw potomnych

- dokonywaniu zbioru zaraz po dojrzeniu bulw

- ochronie plantacji przed stonką ziemniaczaną, zarazą ziemniaka i innymi niekorzystnymi czynnikami

- w gospodarstwie, w którym sadzeniaki reprodukowane są we własnym zakresie zaleca się wymieniać na zdrowe czyli kwalifikowane co od 2 do 5 lat.

Miejsce na reklamę B

Miejsce na reklamę B