Miejsce na Twoją reklamę

Cylindrosporioza

Cylindrosporioza

Choroba ta powodowana jest przez zarodniki workowe grzyba Pyrenopeziza brassica. W Polsce występuje coraz częściej na wielu gatunkach roślin należących do rodziny kapustowatych. Poraża rzepak ozimy i jary. Wysoka wilgotność powietrza i temperatury od 10 do 15 °C powodują, że choroba może występować epidemicznie. Ponadto sprzyja jej ciepła zima oraz wilgotna jesień i wiosna, uszkodzenia i osłabienia roślin oraz zwiększony udział roślin kapustowatych w zmianowaniu. Grzyb działa podstępnie, ponieważ do zakażenia dochodzi w okresie jesiennym, natomiast pierwsze objawy widoczne są dopiero wiosną. Wiosną po mroźnej i suchej zimie prawie nie obserwuje się objawów cylindrosporiozy.  Silnie porażone plantacje mogą wydać niższy plon nawet o 50%, średnio porażone o 10-15%.  Najbardziej porażone plantacje są najczęściej w okresie wiosennym zaorywane. Próg szkodliwości wynosi 20% porażonych roślin jesienią i około 10-15% wiosną.

Objawy:

Objawy chorobowe można obserwować na wszystkich częściach rzepaku. W okresie jesiennym na liściach po obu stronach powstają małe, białawe, okrągławe plamki, które później stają się nieregularne i bladobrązowe. Na zaatakowanych liściach pęka kutikula i są odsłonięte kosmkowate skupienia białego nalotu, które tworzą koncentryczne pierścienie. Są to skupiska zarodników stadium konidialnego grzyba Cylindrosporium concentricum (acerwulusy). Rozwój choroby powoduje, że na liściach tworzą się skupienia nalotu o średnicy nawet około 1cm. Porażone liście deformują się, żółkną, więdną i przedwcześnie zamierają. Wiosną na łodygach występują szarobiałe, wydłużone, zwykle skorkowaciałe plamy z czarnym pierścieniem na obwodzie. Liście łodygowe przybierają kształt sierpa. Porażone liście brunatnieją i wiszą na pędzie. Na pączkach kwiatowych i łuszczynach pojawiają się małe, białawe plamki. Pączki brunatnieją, a łuszczyny są zniekształcone, w pełni nie rozwinięte, popękane oraz przedwcześnie dojrzałe. Silne porażenie powoduje skarłowacenie roślin, uszkodzenie pąków, kwiatów i łuszczyn, a nawet wypadanie całych roślin. Pierwsze zmiany chorobowe można obserwować już jesienią (jest to najbardziej odpowiedni termin na wykonanie zabiegu zapobiegawczego), a następnie przez cały okres wegetacji rzepaku.

Źródłem infekcji są porażone nasiona i resztki pożniwne chorych roślin. Grzybnia oraz acerwulusy mogą także zimować  i przetrwać w porażonych ozimych roślinach rzepaku. Wiosną zarodniki konidialne rozpryskiwane są z kroplami wody w czasie deszczu. Kiełkowanie konidiów i zakażenie roślin następuje przy obecności wody. Wysoka wilgotność powietrza i zmienna temperatura sprzyjają aktywności grzyba. Konidia na suchych fragmentach roślin (głównie magazynowane nasiona) mogą przetrwać nawet ponad 10 miesięcy.

Zapobieganie:

Ochrona polega na:

- stosowaniu doczyszczonego, zdrowego i prawidłowo zaprawionego materiału siewnego

- zaprawianiu nasion fungicydami kontaktowymi, które zawierają tiram

- niszczeniu resztek pozostałych po zbiorze porażonych roślin krzyżowych

- terminowym wykonywaniu orek i podorywek

- unikaniu sąsiedztwa form jarych i ozimych

- unikaniu sąsiedztwa roślin krzyżowych

- przestrzeganiu zasad poprawnej agrotechniki na którą składa się: odpowiedni płodozmian, głęboka orka, zalecana gęstość siewu w zależności od typu odmiany, warunków siedliskowych i terminu siewu

- opryskiwaniu roślin fungicydami zawierającymi karbendazym lub tebukonazol (zaleca się stosować w fazie 4-6 liścia lub wiosną zaraz po ruszeniu wegetacji)

- uprawie odmian bardziej odpornych na porażenie przez patogena.

Miejsce na reklamę B

Miejsce na reklamę B