Miejsce na Twoją reklamę

Barszcz zwyczajny

Barszcz zwyczajny

Barszcz zwyczajny (Heracleum sphondylium L.)

Gatunek rośliny z rodziny selerowatych. W Polsce pospolity. Roślina dwuletnia lub bylina. Dobrze rośnie na łąkach (gdy jest nadmiar azotu i potasu oraz brak fosforu), siedliskach ruderalnych i w zaroślach na brzegach wielkich rzek. Preferuje obszary o klimacie oceanicznym. Najczęściej zachwaszcza łąki, gdzie wypiera inne, bardziej wartościowe paszowo rośliny. W uprawach polowych jest rzadko spotykany. Dorosła roślina osiąga wysokość  od 50 do150 cm. Łodyga jest prosto wzniesiona, dęta, gruba, sztywna, kanciasto bruzdowata, często porośnięta krótką, skierowaną w dół szczeciną. Liście występują o bardzo zmiennym kształcie, 3-listkowe lub pierzaste. Dolne liście są duże, z długimi, rynienkowatymi ogonkami, a górne są mniejsze, z dużą pochwą przekształconą w liściak. Liście są szorstko owłosione. Kwiaty są drobne, białe, zielonawożółte lub różowawe zebrane w baldach złożony. Nasiona to żółtawoszare rozłupki. Korzenie są żółtawe, grube, wrzecionowate, na wiosnę posiadające zielonkawy sok o ostrym smaku. Barszcz zwyczajny jest owadopylny (głównie muchówki i chrząszcze); kwitnie od VI do IX.

Cechy charakterystyczne:

- po zmiażdżeniu (szczególnie owoców) wydziela silny, specyficzny, nieprzyjemny zapach

- brzeżne kwiaty baldachów są większe od pozostałych

Ciekawostki:

- inne nazwy: barszcz pospolity, barszczownik zwyczajny, niedźwiedzia łapa

- kłącze zawiera: argininę i glutaminę. Dojrzałe owoce zawierają do 3% olejku eterycznego, niedojrzałe dodatkowo alkohol metylowy i etylowy oraz heraklinę, przez co ich spożycie może powodować zatrucia zwierząt gospodarskich. Liście i kwiaty zawierają związki flawonowe, żywicowe, sole mineralne, karoten, kumaryny i furanokumaryny.

- ma właściwości lecznicze – w medycynie ludowej stosowano go do zmniejszania obrzęków, przeciw biegunce i epilepsji, w nieżytach przewodu pokarmowego jako lek poprawiający trawienie i rozkurczający oraz w formie nalewki jako lek przeciw impotencji

- nadaje charakterystyczny zapach sianu i długo schnie, powodując jego pleśnienie

- roślina jadalna – młode pędy używane są jako składnik sałatek oraz przyrządzane jak szpinak; wywar z ziela przypomina w smaku bulion

- kontakt z rośliną w słoneczne dni może powodować alergię (działanie fotouczulające) 

- młode liście są paszą dla królików i drobiu. 

Miejsce na reklamę B

Chwasty

Miejsce na reklamę B