Miejsce na Twoją reklamę

Bakterioza pierścieniowa ziemniaka

Bakterioza pierścieniowa ziemniaka

Bakterioza pierścieniowa ziemniaka występuje w poszczególnych rejonach uprawy ziemniaka - w różnym nasileniu. Choroba ta jest objęta kwarantanną ze względu na dużą szkodliwość i trudne zwalczanie; podlega obowiązkowi zwalczania z urzędu. Rozpoznanie choroby na podstawie objawów jest bardzo trudne. Rozwój objawów stymulowany jest przez niedobór wody w glebie, natomiast jej dostateczna ilość wpływa na ich maskowanie. Bakterioza pierścieniowa ziemniaka wywołana jest przez gramdodatnią bakterię Clavibacter michiganensis subsp. sepedonicus z działu Actinobacteria. Charakterystyczne dla bakteriozy jest to, że przez wiele pokoleń rozmnażania ziemniaków nie muszą wystąpić żadne jej objawy (w postaci gnicia bulw lub objawy widoczne na roślinach).  Rośliny i bulwy pozornie mogą być zdrowe, a laboratoryjnie stwierdza się w nich obecność komórek bakterii; tzw. objawową formę choroby może spowodować dopiero wysoka koncentracja komórek Clavibacter michiganensis subsp. sepedonicus.

Objawy:

Objawy w polu pojawiają się zazwyczaj dopiero po okresie kwitnienia ziemniaka. W początkowej fazie więdną pojedyncze, dolne liście (często jednostronnie). Następuje także zjawisko zwijania się brzegów liści do wewnątrz i ku górze. Dodatkowo można zaobserwować zmianę zabarwienia liści na matowo jasnozielone, następnie szarozielone, czasami cętkowane, później żółte, aż w końcu brunatne i nekrotyczne. Na przekroju porażonych łodyg zazwyczaj nie ma przebarwień, ale wyciśnięty sok jest barwy mlecznobiałej. Chore rośliny zwykle zamierają tylko od kilku do kilkunastu dni wcześniej niż zdrowe rośliny. Istotnym objawem do identyfikacji bakteriozy pierścieniowej ziemniaka są pozbawione turgoru pojedyncze łodygi przy optymalnym zaopatrzeniu rośliny w wodę (po deszczu widoczne są na polu zwiędłe łodygi roślin). Objawy na bulwach ziemniaka uzależnione są od stopnia nasilenia infekcji. Na przekroju porażonych bulw (często dopiero pod koniec przechowywania) widoczne są wąskie, szkliste, żółte lub jasnobrązowe przebarwienia pierścienia wiązek naczyniowych. Następuje także gnicie bulw. Po naciśnięciu przekrojonej bulwy z pierścienia wiązek naczyniowych wycieka, żółty, serowaty, bezwonny śluz bakteryjny. W przypadku dużego zaawansowania choroby przebarwieniom ulega także miąższ, a na powierzchni bulw występują nieregularne, gwiazdkowate spękania skórki, przez które wycieka żółtobiały serowaty śluz zawierający komórki bakterii. Takie bulwy ulegają często wtórnemu porażeniu przez inne drobnoustroje i gniją całkowicie. Przy ocenie zdrowotności roślin i bulw ziemniaka konieczne jest stosowanie analizy mikroskopowej, serologicznej oraz biologicznej. Spowodowane jest to faktem, iż w chłodne lata na części zakażonych bulw i roślin objawy chorobowe nie występują.

Źródłem infekcji najczęściej są zakażone sadzeniaki oraz zakażona gleba, rzadziej pozostawione na polu resztki porażonych roślin. Bakterie Clavibacter michiganensis subsp. sepedonicus mają pałeczkowate, nieurzęsione, lekko zgrubiałe na jednym końcu komórki, które występują pojedynczo lub w parach tworzących układ kształtu liter Y lub V. Optymalne temperatury dla rozwoju bakteriozy pierścieniowej ziemniaka to przedział od 20 do 23°C (minimalne od 1 do 2°C , a maksymalne od 31 do 33°C). Clavibacter michiganensis subsp. sepedonicus rozprzestrzeniana jest przez szkodniki żerujące na bulwach, przez zranienia powstające podczas zbioru, transportu, sortowania, poprzez krojenie sadzeniaków oraz przez opakowania, w których przechowywano i transportowano sadzeniaki. W okresie wegetacji bakterie z zakażonych bulw matecznych, wiązkami przewodzącymi, przedostają się do łodyg, stolonów oraz bulw potomnych.

Zapobieganie:

Ochrona polega na:

- przestrzeganiu przepisów kwarantannowych, tj. na wczesnym wykrywaniu, izolowaniu i niszczeniu ognisk choroby

- sadzeniu zdrowych, nieporażonych, kwalifikowanych sadzeniaków

- unikaniu krojenia i kaleczenia bulw nasiennych

- odpowiednim zmianowaniu

- dezynfekowaniu pomieszczeń przechowalni, narzędzi, kontenerów, worków, koszy i innych sprzętów mających kontakt z ziemniakami

- regularnym usuwaniu resztek gleby z maszyn i urządzeń do transportu i sortowania ziemniaków

- zachowaniu wysokich standardów higienicznych w miejscach produkcji ziemniaka

- zachowaniu ostrożności przy pożyczaniu sprzętu i przejazdach przez miejsce produkcji ziemniaka

- właściwej utylizacji (zagospodarowaniu) odpadowych bulw ziemniaka.

Miejsce na reklamę B

Miejsce na reklamę B